Από τη δεκαετία του 1860, όταν -λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του- έκανε την είσοδό του στη λογοτεχνική μας σκηνή, ως το τέλος της δεκαετίας του 1940 ο Χάινε ήταν ένας από τους πλέον αγαπημένους στη χώρα μας ξένους ποιητές. Τέσσερα βιβλία με ποιήματά του, από τα οποία το πρώτο σε τρεις εκδόσεις (μεταφραστές: Άγγελος Βλάχος, 1877· Πέτρος Ι. Ραΐσης, 1911· Λέων Κουκούλας, 1919· Άγγελος Δόξας, 1923), ένα πλήθος ποιημάτων σε περιοδικά, σε βιβλία και ανθολογίες ποιητικών μεταφράσεων και σε πρωτότυπες ποιητικές συλλογές, και μια ανθολογία από αυτές τις μεταφράσεις ("εκλογή": Γιώργης Σημηριώτης, 1948), δείχνουν τη σταθερή προτίμηση για έναν ποιητή που ικανοποιούσε συγκεκριμένες ποιητικές ανάγκες.
Η γοητεία που ασκούσε ο Χάινε στους Έλληνες αναγνώστες του οφείλεται κυρίως σε μία από τις δύο πλευρές της ποιητικής του ιδιοσυγκρασίας. Άλλο τόσο όμως εξηγείται και από την ποιότητα των μεταφράσεων, που κατέχουν μιαν εξέχουσα θέση στην ιστορία της ελληνικής ποιητικής μετάφρασης - ιδίως η μετάφραση του Βλάχου, η οποία, όπως σχεδόν κάθε πρώτη είσοδος ενός ξένου λογοτεχνικού έργου σε μια λογοτεχνία, είχε αποφασιστική σημασία για τη μετέπειτα πρόσληψη του Χάινε από τους ποιητές και το αναγνωστικό κοινό. [...] Ο πίνακας περιεχομένων της παρούσας ανθολογίας απεικονίζει, πιστεύω, την πορεία των ελληνικών ποιητικών έργων των μεταφρασμένων από τα ποιητικά βιβλία του Χάινε. [...] η επιλογή των μεταφράσεων έγινε με γνώμονα την αυτοδυναμία και την ποιότητά τους ως ελληνικών ποιητικών κειμένων [...] Η ανθολογία, δηλαδή, δεν είναι μια ανθολογία ποιημάτων του Χάινε σε μετάφραση, αλλά μια ανθολογία από το έργο των μεταφραστών των ποιημάτων του Χάινε. Γι' αυτό και περιλήφθηκαν σε αυτήν αρκετές μεταφράσεις του ίδιου ποιήματος από δύο ή και τρεις διαφορετικούς μεταφραστές. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)