«Ο παππούς μου πέθανε, κι όμως, δε νιώθω λύπη. Ήταν άδικος και σκληρός, τόσο με εμένα όσο και με τη συγχωρεμένη τη μάνα μου. Ίσως τώρα να μπορέσω να ανασάνω λίγο πιο ελεύθερα. Υποσχέθηκα στη μητέρα οτι θα προσέχω τη μικρή μου αδερφή. Κι όμως... φοβάμαι.

Άκουγα τους παλιούς να λένε πως όταν πεθαίνει ένας κακός άνθρωπος, δεν βρίσκει ανάπαυση στον τάφο. Γυρνά, λέει, πίσω -τάχα μου- για να βασανίσειε τους ζωντανούς. Ο Θεός να με συγχωρέσει∙ δεν θα έπρεπε να αφήνω τέτοιες σκέψεις να τρυπώνουν στο μυαλό μου.

Μα απόψε ξαγρυπνώ τον παππού και η νύχτα προβλέπεται μεγάλη».