Dwanaście opowieści o powrotach: do miejsc, do ludzi, do siebie. Narrator - alter ego autora - wraca na Śląsk z emigracji, by zmierzyć się z demonami dzieciństwa i wspomnieniami, których nie da się wymazać. Trafia w sam środek historii, w której noworodek zostaje podmieniony przez legendarnego "podciepa". Niepokojąco znajome historie o tym, jak łatwo poczuć się obcym - w domu, w rodzinie, w sobie. Język intymny, raz czuły, raz ironiczny, prowadzi przez świat, gdzie podciep - śląski odmieniec - staję się metaforą wykluczenia, inności i rozpaczliwego pragnienia bycia rozpoznanym. Dla tych, którzy nie potrafią zapomnieć opuszczonych przez siebie dawno temu miejsc - i dla tych, którzy czują, że ktoś ich kiedyś podmienił.

Kuba Wojtala opowiada – i po śląsku godo – delikatnie intymnie i nostalgicznie. Klarownie i precyzyjnie. Jego wyobraźnia jest bujna, rozhulana, a granice światów przekracza w tę i z powrotem z wprawą doświadczonego opowiadacza. Są tu czułość i groza, poczucie wyobcowania i przymus powrotu chłopca – podciepa do krainy dzieciństwa; galeria wyrazistych, wielowymiarowych postaci; cierpka ironia i ciepło. W każdym zdaniu czuć obecność narratora, który wychyla się ku czytelnikowi i szepcze: „Psst, chcesz usłyszeć ciekawą historię?„. Ta świadomość, że literatura powinna być dialogiem, to wielka wartość - pozwala mi mniemać, że oto narodził się pisarz. - Joanna Bator