คนไทยรู้จักเรื่องเล่าของ ‘นางนาก’ หรือ ‘แม่นาคพระโขนง’ มานานเกินศตวรรษ

ผ่านการผลิตเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์นับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ทำเงินถล่มทลายแทบทุกเรื่อง

เมื่อต้องสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับแม่นาคใหม่อีกครั้งในราวปี 2540 โจทย์ใหญ่ของทีมงานคือทำอย่างไรจึงจะน่าสนใจและมีความแปลกใหม่กว่าฉบับที่ผ่านมา จึงได้ค้นคว้าข้อมูลและพบว่าฉบับที่นิยมนำเค้าโครงมาสร้างเป็นละครหรือภาพยนตร์นั้นมาจากละครร้องเรื่อง ‘อีนากพระโขนง’ ของ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ที่จัดแสดง ณ โรงละครปรีดาลัย เมื่อปี 2455 ซึ่งสันนิษฐานว่าแต่งขึ้นจากเรื่องจริงในราวปลายรัชกาลที่ 4 ถึงต้นรัชกาลที่ 5

จากข้อมูลนี้ทำให้ทีมผู้สร้างตั้งใจจะทำภาพยนตร์ ‘นางนาก’ ให้ใกล้เคียงกับความจริงตามยุคสมัยมากที่สุด ทรงผม เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ภาษาพูด วัฒนธรรมความเป็นอยู่ สภาพบ้านเรือน รวมทั้งเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์และตัวละครจริงเท่าที่มีการบันทึกไว้ ให้หนังทำหน้าที่เหมือนไทม์แมชชีน

บทภาพยนตร์ที่เขียนขึ้นในครั้งนั้นได้ทดลองเขียนด้วยสำนวนโบราณตามรูปแบบและตัวสะกด โดยเลียนจากเอกสารเก่าจำพวกราชกิจจานุเบกษาและพงศาวดารในยุคสมัยเดียวกัน เพื่อให้นักแสดงและทีมงานอ่านแล้วเห็นภาพคล้อยตามบรรยากาศในเรื่องได้ง่าย และต่อมาได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือออกจำหน่ายในปีเดียวกับที่ภาพยนตร์ออกฉาย คือปี 2542

การจัดพิมพ์ใหม่ในครั้งนี้คำนึงถึงผู้อ่านยุคปัจจุบันเป็นหลัก สำนักพิมพ์ขอให้ผู้เขียนดัดแปลงบทภาพยนตร์ดั้งเดิมมาเป็นนวนิยายและใช้อักขรวิธีที่อ่านง่ายขึ้นกว่าเดิม แต่ยังคงกลิ่นอายย้อนยุคไว้