در بر دارنده داستان کوتاه «کلود ولگرد» و داستان بلند «زندان بی‌ستر» هر دو درباره حکم اعدام
ویکتور هوگو، نه تنها از راه سیاسی بلکه بیشتر از راه هنر به مبارزه پرداخته است وی اعدام را قتل دیگری معرفی می‌کند، قتلی قانونی. در بخشی از کتاب می‌گوید «این اشخاصند که در کمال خونسردی و بی‌اعتنایی و به حکم قانون و مقررات و تشریفات و به خاطر خیر و صلاح عمومی مرا خواهند کشت، آه؛ ای خدای بزرگ!» و در جای دیگری می‌گوید «دریغا؛ در این امر به هیچ وجه گناه از شخص من نیست بلکه از نفس مسموم فردی محکوم به اعدام است که همه چیز را پژمرده و فاسد می‌سازد.