‘โบ และทุกสิ่งที่มิอาจแบ่งแยก.. แด่การโอบกอดไขว่คว้า ในวันที่ข้าพเจ้าละทิ้ง’

ฉันว่ามนุษย์ประหลาด พวกเขาใช้ชีวิตเหมือนกับว่าต้องเตรียมโลงศพไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ แมวอย่างฉันต้องตายก่อนพวกเขาแน่อยู่แล้ว แต่ฉันก็ยังวิ่งบนทุ่งเมื่อฉันอยากวิ่ง มนุษย์น่ะ ถึงจะอยากวิ่งบนทุ่ง ก็เอาแต่คิดว่า ไม่ได้หรอก ถ้าออกไปวิ่งจะเตรียมโลงศพไม่ทันกาลนะ จะตัดไม้ เคลือบสี และตอกตะปูทันเหรอ แล้วดอกไม้ข้างโลงล่ะ จะเติบโตเบ่งบานทันหรือเปล่า เฮอะ! ทำอย่างนั้นไงถึงได้มีเพียงชีวิตเดียว ถ้าต้องมีเก้าชีวิตอย่างฉัน และเตรียมโลงศพเก้าครั้งล่ะก็ แค่คิดก็เหนื่อยแล้วว่ามั้ย