“ไม่มีคืนไหนเลยที่ฉันไม่ภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้า ขอให้ฝันร้ายเป็นแค่ความฝัน ให้ความจริงมีแค่ตอนนี้เท่านั้น มีแค่นายกับฉันก็พอ

….แต่ไม่มีประโยชน์หรอก พระเจ้าคงชอบดูฉันทรมานมากกว่า”

ลูก้าและมาร์แชลเคยมีวัยเยาว์ร่วมกันในเมืองชนบทเงียบสงบแถบริเวียรา จนมีเหตุไม่คาดฝันบันดาลให้ทั้งสองพรากจากกัน

เมื่อเวลาพ้นผ่านไปสิบปี ตอนที่ชีวิตของลูก้าไปได้สวยและกำลังจะลืมเรื่องเลวร้ายไปหมดสิ้นแล้ว มาร์แชลกลับมาปรากฏตัวต่อหน้า พร้อมคำขอร้องให้เขาช่วยคืนชีวิตให้บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำสมัยเด็กอีกครั้ง

ติดที่ว่าบ้านหลังนั้นกับเมืองที่ทั้งสองเคยอยู่ กลายเป็นที่รกร้างไปแล้วนี่สิ